De wijk Salisbury Lines

14/07/2010

Een goede buur…

Meer dan zeventig jaar lang is Malawi de grootste leverancier van ongeschoolde arbeid geweest in het zuiden van Afrika. Mijnwerkers en boerenknechten uit Malawi gingen naar landen als Zuid-Afrika, Zambia en Zimbabwe. Het verdiende geld werd massaal teruggestuurd naar Malawi. Niet alleen brachten de Malawiërs geld mee naar huis, ook vrouwen en bezittingen werden meegebracht. De meest opvallende vrouwen waren de vrouwen uit Zuid Afrika. Zij hadden zo’n lichte huidskleur dat zij in elk dorp en elke wijk opvielen. Maar ook werden namen gebruikt die in bijvoorbeeld Zuid-Afrika gangbaar waren. Zo kregen sommige wijken waar veel Malawiaanse remigranten woonden soms Zuid-Afrikaanse namen. Een behoorlijk aantal plekken in Malawi draagt buitenlandse namen zoals Ndola, Soweto, Salisbury en Kitwe. Het is waarschijnlijk dat mensen uit Malawi in dorpen en steden werkten die deze namen hadden. Op die manier is de buitenlandse naam gegeven aan het thuisdorp of de thuisstad van de arbeiders.

Salisbury Lines, een naam uit Zimbabwe, is het meest interessant voor de HospitaalBroeders in Malawi. Het is een wijk die grenst aan de westelijke zijde van ons complex. Ook al zijn we buren, ons complex en deze wijk zijn twee compleet verschillende werelden. Ons complex is modern en goed gebouwd terwijl de wijk Salisbury Lines, genoemd naar een welvarende stad in Zimbabwe, alles behalve welvarend is. Meer dan 70% van de bewoners leeft in grote armoede. HIV/AIDS is een van meest voorkomende doodsoorzaken. De meeste kinderen in deze wijk gaan niet naar school maar leven op straat. Wanneer je uit het raam kijkt bij de HospitaalBroeders kijk je recht tegen deze wijk aan. Het is een erg deprimerend uitzicht, vooral als je weet wat er in de wijk gaande is.

In het begin van dit jaar was er een uitbraak van diarree. Wij waren erg bezorgd over de kinderen in onze programma’s die uit deze wijk komen. Het bleek te komen door vervuild water. Nieuwbouw had er voor gezorgd dat de pijpleidingen – waardoor het drinkwater van de mensen stroomt- vervuild raakten. De aannemer heeft na veel aandringen zijn excuses aangeboden aan de mensen van Salisbury Lines. Het excuus kwam niet van harte. Zonder aandrang had hij het hele incident aan zich voorbij laten gaan. Men voelde zich niet verantwoordelijk voor de mensen in Salisbury Lines. Het was net of ze niet bestonden.

Enkele weken geleden kwam het complex van de HospitaalBroeders op de nationale televisie. Tot onze verbazing werd ons complex omschreven als een verzameling door de regering gesponsorde projecten. Onze buren werden niet genoemd.

Wij weten beter en we weten dat onze projecten worden betaald door de HospitaalBroeders en haar donateurs in Europa en Amerika, daarom is het geen probleem dat de regering ook credits krijgt. Dit heeft een achterliggende reden. Tijdens het beleid van de eerste president van Malawi, werden alle vrouwen ‘Mbumba za Kamuzu’ genoemd. Dit betekende ‘alle vrouwen van Ngwazi Dr. Hastings Kamuzu Banda, de president’. De vrouwen mochten alleen trouwen of werken als de president daarin toestemde. Als ze mochten werken of trouwen werd er van hen verwacht te dansen voor de president in kleding met een print van het gezicht van de president. Ondankbare werknemers en mannen verdwenen gemakkelijk achter de tralies. De mensen werden gezien als ‘eigendom’ van de president. Het gevoel dat alles aan de president toebehoort is een beetje blijven hangen.

Als ik over de weg loop die ons van Salisbury Lines scheidt, vraag ik mij vaak af, wat zou de oude president zeggen over ‘zijn’ vrouwen, mannen en kinderen in deze wijk? Wanneer wij uit het raam naar deze wijk kijken, blijft het niet alleen bij kijken. We hebben ook projecten opgezet in Salisbury Lines. Door samenwerking met anderen, waaronder de regering, hopen we dat Salisbury Lines op een dag dezelfde welvaart bereikt als de stad waar de wijk naar vernoemd is. Voor nu, ook al lijkt het twee verschillende werelden, leven wij zij aan zij, samen in Mzuzu.