Malawi Blog

Hulp voor kinderen met een verstandelijke beperking
27/04/2010

Niet alles gaat van een leien dakje

In 2009 besloten de HospitaalBroeders een kleuterschool op te zetten voor kinderen met een verstandelijke beperking tussen de vier en de zes jaar. Dit initiatief is opgezet met de HospitaalBroeders in Monze, Zambia. In Zambia hebben de HospitaalBroeders namelijk een succesvol programma dat kinderen van nul tot zes jaar met een verstandelijke beperking opneemt in een kinderopvang met speciaal onderwijs.

Tegen het einde van 2009 zijn we begonnen met de verbouwing. We hebben een lokaal in het Child Development Centre omgebouwd tot kleuterklas met aangepaste toiletten en andere faciliteiten. We stonden onder grote druk om het op tijd af te ronden. De directeur kwam soms wel drie maal per dag mijn kantoor binnen lopen om te checken of we wel op schema liepen. Ik heb echt mijn uiterste best moeten doen om alles op tijd af te ronden.

In februari van dit jaar werd de kleuterklas in gebruik genomen. De schoolleiding ging er vanuit dat er twaalf kleuters deel zouden nemen aan het programma. Dit zijn kinderen die al onder toezicht van de artsen van de HospitaalBroeders staan in het Community Based Early Child Intervention Programma van het Child Development Centre.

Desondanks vormden de verbouwing en de stress geen probleem. De problemen kwamen pas toen de kleuterschool haar deuren opende. Maar de helft van de twaalf kleuters was ingeschreven voor het programma. De situatie veranderde de eerste twee weken niet, daarna kwamen er nog drie kinderen bij. Sindsdien staat het aantal op negen kinderen.

We gingen er van uit dat alle ouders van kinderen met een verstandelijke beperking de kans zouden grijpen om hun kinderen de mogelijkheid tot scholing, omgang met andere kinderen en professionele begeleiding te bieden. We zijn dan ook zeer ontdaan dat dit niet het geval is. Drie vaders weigeren hun kinderen in te schrijven bij de kleuterschool met redenen die voor ons moeilijk te geloven zijn.

De vrouwen van deze mannen werken niet. Hun grootste taak is om voor de kinderen te zorgen. De vraag die alle drie de mannen stellen: “Als de kinderen de hele dag op de kleuterschool zijn, wat gaan onze vrouwen dan doen?” De drie vaders vinden het juist wel prettig dat hun vrouwen de hele dag voor de kinderen zorgen. Het idee dat de vrouwen niet meer de hele dag thuis zijn met de kinderen vinden zijn geen fijne gedachte en daarom zeggen zij simpelweg ‘nee’.

De HospitaalBroeders vinden de reactie van de vaders erg ontmoedigend. De kinderen zijn bij ons bekend en we weten dat de kleuterschool hen goed zou doen en dat hun situatie sterk zou kunnen verbeteren. Ondanks alles leren wij hiervan een wijze les; niet alle ouders van een kind met een verstandelijke beperking willen hulp.

We geven echter niet op. We hebben de hulp ingeroepen van een psycholoog en een sociaal werkster om met de vaders te gaan praten. Hopelijk kunnen zij de drie mannen ervan overtuigen hun kinderen toch deel te laten uitmaken van de kleuterschool; het zou de kinderen zoveel goed doen. We wachten af en hopen dat de vaders hun mening willen bijstellen.

Reacties

Het Umoza kinderprogramma als nationaal voorbeeld
31/03/2010

Gered door de dromen van een kleine jongen

Veel kinderen in Malawi zijn de dupe van armoede, alleenstaande ouders, drugs –en alcohol verslaving, kinderarbeid en nog vele andere redenen waardoor zij gedwongen op straat belanden. HIV en Aids verslechteren vaak hun toestand, omdat  familieleden overlijden of niet meer voor hen kunnen zorgen.

Het Umoza programma voor kinderen probeert deze kinderen te helpen door hun onderwijs en voedsel te bieden. Ook krijgen de kinderen psychologische hulp. Door de scholing krijgen de kinderen kans om later een gezond bestaan op te bouwen.

Enige tijd geleden heeft de minister van ‘Gender Children and Community Development’ opdracht gegeven om alle straatkinderen en bedelaars van de straat te ‘plukken’. De regering wil alle kinderen naar opvoedingsgestichten  sturen in het zuiden van Malawi. Het is een initiatief van de minister zelf en ze werkt er hard aan om alles rond te krijgen. Vorige maand heeft ze de HospitaalBroeders bezocht om haar initiatief te promoten.

Haar aankondiging zorgde voor veel onrust in ons St. John of God centrum. Vele van ons dachten terug aan het jaar 2009 toen de gemeente in Blantyre had besloten om de straten ‘schoon te vegen’ en alle mensen met een geestelijke handicap, tegen hun zin in en zonder betrokkenheid van hun familie, op te sluiten in een psychiatrische instelling. Hierop hadden de HospitaalBroeders een verklaring gepubliceerd waarin zij de actie hartgrondig afwezen.

Nu de minister op bezoek kwam wisten we niet zeker hoe we haar moesten overtuigen de kinderen niet naar opvoedingsgestichten, 600 kilometer verderop, te sturen. We moesten voorzichtig zijn met wat wij zouden zeggen; we moesten de minister met respect en gastvrijheid ontvangen, zoals wij dat doen met elke bezoeker. Zoals vaak het geval is in ontwikkelingslanden, was het niet slim om de regering tegen te spreken, al helemaal niet tijdens het bezoek van een minister.

We hadden ons geen zorgen hoeven maken. Ibrahim, en andere kinderen van het Umoza programma zorgden uiteindelijk voor een onverwachte wending.

Ibrahim van 9 en zijn zusje Sarah van 7 woonden tot twee jaar geleden op straat. Nadat hun ouders waren overleden aan aids zorgde hun oude oma voor hen. Zij had al vijf andere kleinkinderen om voor te zorgen waardoor er te weinig eten was. De kinderen moesten de straat op om te bedelen voor geld en eten. Dit is gelukkig verleden tijd. Ibrahim en Sarah nemen nu op zes dagen in de week deel aan activiteiten in het centrum van de HospitaalBroeders en elke ochtend gaan ze naar openbare school.

Toen de minister op bezoek kwam wilden wij haar laten zien wat het Umoza programma allemaal voor de kinderen kan betekenen. Waarna zij hopelijk het belang in zou zien van een ‘community based approach’, een werkwijze waarop de gemeenschap betrokken wordt bij de behandeling en begeleiding van de kinderen. Ze worden niet uit hun bekende omgeving weggehaald, maar begeleid in de omgeving die zij kennen.

De kinderen hadden een prachtige voorstelling voorbereid met Engelse en Franse gedichten en traditionele dansen. Een klein aantal Malawiërs spreekt maar Frans; het publiek was dan ook erg verrast dat de ex-straatkinderen de taal vloeiend spraken terwijl dit niet op de openbare scholen gegeven werd.

Ik zag tranen over de wangen van een paar mensen lopen. Het waren tranen van vreugde. Ik heb zelf ook een paar tranen weg moeten pinken. De kinderen waren fantastisch!

Plotseling begon de minister de kinderen allerlei vragen te stellen. Ibrahim vertelde zijn verhaal over mishandelingen die hij op straat had meegemaakt en de blijdschap die hij voelde om deel uit te mogen maken van het Umoza programma. Doordat hij nu deel uitmaakt van het programma, ziet de situatie bij zijn oma er rooskleuriger uit, vertelde hij. Zij verbouwen nu zelf groentes en maïs. Zijn schoolgeld en schoolboeken worden verzorgd, zodat hij zich hier geen zorgen over hoeft te maken. Hij heeft geen enkele reden meer om terug de straat op te gaan.

Afgelopen semester was Ibrahim de beste student in zijn klas, bestaande uit 65 leerlingen. Hij wil later dokter worden. Ibrahim en de andere kinderen wisten niets van de plannen van de minister om hen naar opvoedingsgestichten 600 kilometer verderop te sturen. Desondanks grepen zij de kans om de minister ter vertellen over hun wensen en dromen.

We waren compleet verrast toen de minister aan het einde van haar bezoek aankondigde dat het Umoza programma door heel Malawi opgezet moet worden. Een week later verkondigde zij dit ook op de nationale televisie. Ibrahim heeft, zonder dit te weten, zichzelf en vele andere straatkinderen gered. Ik weet zeker dat het zijn dromen over de toekomst waren die de regering heeft gedwongen op een andere manier naar straatkinderen te kijken.

Reacties

Het verhaal van Mwiza
15/03/2010

Een leven op de rails dankzij HospitaalBroeders

Mwiza werkt nu al twee jaar voor de HospitaalBroeders in Malawi. Hij komt uit een klein dorpje, Chilumba, in het noorden van het land, ongeveer 120 kilometer van Mzuzu. In 2007 kwam hij voor de eerste keer in aanraking met de HospitaalBroeders omdat hij hulp zocht na een acute psychische aanval.

We zien elkaar elke ochtend, maar we hebben nog nooit kans gezien voor een goed gesprek. Afgelopen week besloot ik Mwiza beter te leren kennen omdat ik benieuwd was naar zijn verhaal. Hij vond het leuk om zijn ervaringen met mij te delen; hij is een goede verhalenverteller. Sinds hij ontslagen is uit het ziekenhuis woont hij in Mzuzu. Kort na zijn ontslag werd hij in een programma geplaatst dat mensen ondersteunt zelfstandig te wonen. Samen met twee andere cliënten ging hij in een buitenwijk van Mzuzu wonen. Hij kreeg een baan aangeboden door de HospitaalBroeders bij JOG Enterprises en werkt nu als assistent-tuinman. Hij haalt veel voldoening uit zijn werk.

Om stipt zeven uur staat hij van maandag tot en met vrijdag klaar om aan het werk te gaan. Hij zorgt er elke dag voor dat de delen van de tuin waar hij verantwoordelijk voor is om acht uur ’s ochtends piekfijn in orde zijn. De rest van de dag voert hij opdrachten van de toezichthouder uit. Het krijgen van een baan was een van de beste gebeurtenissen in het leven van Mwiza. Hij is nu in staat om een zelfstandig bestaan op te bouwen. Elke keer als hij zijn salaris ontvangt zorgt hij ervoor dat zijn huur betaald is en dat hij genoeg eten in huis heeft, voordat hij zijn geld aan andere dingen besteed. Over het algemeen is Mwiza zeer tevreden over zijn leven.

Malawi kampt met serieuze problemen wat betreft werkgelegenheid. Veel jongeren kunnen, nadat zij hun studies hebben afgerond, geen werk vinden. Het is daarom niet raar dat Mwiza vindt dat zijn baan een van de beste dingen is die hem ooit is overkomen. Hij heeft ook veel vrienden gemaakt op zijn werk. Zijn collega’s steunen hem. Ze helpen hem eraan herinneren dat hij zijn medicijnen elke maand op moet halen en ze brengen hem naar de kliniek als het niet goed met hem gaat. Volgens Mwiza heeft hij het erg getroffen met zijn collega’s.

Toen ik Mwiza vertelde dat hij veel had bereikt de afgelopen jaren, keek hij mij verbaasd aan en barstte daarna, tot mijn verbijstering, in lachen uit. Ik wist niet zo goed hoe ik hier op moest reageren. Met een grote lach op zijn gezicht vertelde hij mij: “Het draait allemaal om discipline. Ik ken mensen die in Mzuzu werken maar die een heel ander leven leiden dan ik. Dit komt omdat zij hun salarissen niet goed besteden en verkeerde prioriteiten hebben. Als zij deden wat ik doe, zouden zij veel beter af zijn.” Toen ik hem vroeg wat hij bedoelde wees hij mij erop dat er veel mensen zijn die werken, maar die niet in staat zijn hun huur te betalen of eten te kopen.

Het leven van Mwiza is de afgelopen jaren sterk veranderd. Eerst leefde hij in grote onzekerheid en wist hij niet wat de volgende dag zou brengen. Nu kijkt hij uit na elke nieuwe werkdag. Desondanks is hij blij als het zondag is, zodat hij naar de kerk kan gaan om God te bedanken voor al het goede in zijn leven. Ik vroeg hem wat hij zou zeggen tegen mensen die heel ver bij ons vandaan wonen maar ons toch steunen. Hij zei: “God should bless them abundantly.”

Reacties

Het Umsuma project op zijn best
23/02/2010

Een feestelijke maaltijd

Ik ben elf dagen in Ierland geweest waar vele broeders en medewerkers van HospitaalBroeders samenkwamen voor overleg en uitwisseling van ideeën en ervaringen. Toen ik op 10 februari weer terugkeerde naar Malawi was ik bezorgd over de voortgang van de bouw van de hostels waar ik in mijn vorige blog uitgebreid over heb verteld. De studenten arriveerden op 21 februari en alles moest af zijn op vrijdag 19 februari. Ik was blij verrast toen ik hoorde dat er een goede vooruitgang was geboekt tijdens mijn afwezigheid. De aannemer heeft hard gewerkt en ESCOM heeft de juiste transformators geleverd. Druk uitoefenen lijkt zin te hebben gehad. Maar genoeg over de bouw voor nu.

Afgelopen weekend heb ik een van onze patiënten, Patrick Nkosi, bezocht samen met Rodwell Banda, onze landbouwdeskundige. Patrick krijgt nu acht jaar psychische zorg bij ons in het St. John of God centrum. Voordat hij hulp zocht was Patrick zijn familie vaak tot last. Hij bezorgde zijn moeder vele problemen en werd vijandig bejegend door zijn dorpsgenoten. Nu Patrick begrijpt wat er met hem aan de hand is, komt hij elke maand naar de kliniek nabij zijn dorp voor behandeling en medicatie. Over het algemeen verkeert hij in goede gezondheid.

Patrick maakt deel uit van het Umsuma voedselprogramma. Hij heeft hier fantastisch resultaten behaald en wij bezochten Patrick om hem aan te moedigen zo door te gaan. Hij is in 2003 bij het programma gekomen en heeft sindsdien behoorlijke hoeveelheden voedsel voor consumptie geproduceerd. Hij heeft zelfs zo nu en dan genoeg over voor de verkoop. In 2007 is hij uitgekozen om mee te doen een huisvestiging project dat deel uit maakt van het Umsuma project.

Toen hij, enkele jaren geleden, dit nieuws ontving was hij de gelukkigste persoon die ik ooit gezien heb. Hij sprong op en neer van blijdschap en rende uitgelaten door het hele dorp. Zijn familie barstte spontaan in traditioneel gezang uit toen het goede nieuws hen bereikte. Het was een geweldige ervaring om deel uit te mogen maken van hun geluk en blijdschap. Dit was in 2007. Patrick en zijn familie moesten nog wel laten zien dat ze echt deel uit wilden maken van het huisvesting project. Ze moesten bakstenen, zand, timmerhout en mankracht leveren om daadwerkelijk een huis te kunnen bouwen. Vorig weekend bezochten wij hen om te kijken of zij nog altijd diezelfde hoge sferen verkeerden als toen zij aan het project begonnen.

De bouw van Patrick’s huis is het beste voorbeeld van samenwerking dat ik ooit heb gezien. Het lokale dorpshoofd en vele buren hielpen met het aanleveren van bouwmateriaal. Vooral het dorpshoofd en zijn familie zijn erg behulpzaam geweest tijdens het hele proces. Patrick werd met andere ogen bekeken nadat hij hulp had gezocht. Mensen zagen de positieve veranderingen die hij doormaakte en zij zagen zijn gezondheid verbeteren. Hierdoor stond iedereen klaar om hem te helpen met de bouw van zijn nieuwe, fatsoenlijke huis.

Toen we Patrick en zijn familie ontmoetten was hun blijdschap nog altijd aanwezig. Tijdens het gesprek met de familie zag Rodwell iets opmerkelijks. Hij wees naar twee jonge jongens die een haan achterna zaten rondom het huis. Dit is een bekend maar zeldzaam gezicht op het platteland van Malawi en het betekent vaak dat er iets gevierd gaat worden, waarbij de haan als lekkernij wordt opgediend. Dit gebeurt met kerstmis of bijvoorbeeld na de geboorte van een kind. Ik vroeg de moeder van Patrick of er een speciale gelegenheid was. Patrick nam snel het woord en vertelde ons dat zijn familie ons een feestelijke maaltijd aan wilde bieden ter ere van zijn verbeterde gezondheid en nieuwe huis.

We hebben de maaltijd afgeslagen door net te doen alsof wij andere verplichtingen hadden. Maar van binnen voelden wij ons uiterst gelukkig. Patrick’s familie moet rondkomen van 1 dollar per dag. Het feit dat zij ons een dergelijk feestelijk maal aan wilden en konden bieden was een goed teken; hun leefomstandigheden zijn verbeterd omdat zij in staat zijn een haan te slachten en een feestelijke maaltijd te organiseren. Mijn stress van de afgelopen weken verdween als sneeuw voor de zon dankzij dit bijzondere voorval. Ik wil de donateurs in Nederland dan ook hartelijk bedanken want dankzij uw hulp zijn wij in staat de levenstandaard van mensen zoals Patrick en zijn familie te verbeteren.

Reacties

De bouw van het Mental Health College in Malawi
03/02/2010

Niet zonder slag of stoot

In de week van 24 januari 2010 nam ik uitgebreid de tijd om twee bouwprojecten in Mzuzu te bezoeken. Ik wilde op de hoogte worden gebracht van de voortgang van de bouw van het Mental Health College. Maar ik wilde ook de aannemer overtuigen van het belang van het afronden van de studentenonderkomens vóór 30 januari 2010. Dit was namelijk zo afgesproken tijdens onze laatste ontmoeting. Helaas zijn dit soort toezeggingen hier nooit zeker. Eerder is de data van de afronding van de hostels voor studenten verschoven van september 2009 naar oktober en weer naar december. In het begin van 2010 zouden ze op 15 januari worden afgerond, dit is wederom niet gebeurd.

 Eigenlijk zou de bouw van het Mental Health College, een opleidingcentrum voor maatschappelijk werk en psychologie, op 8 februari 2010 openen voor een nieuw, academisch jaar. Deze datum is vooruitgeschoven naar 22 februari zodat we zeker weten dat de studenten hostels ook af zijn. Dit hebben we maar niet tegen de aannemer gezegd omdat hij beloofd heeft dat als de kamers niet af zijn, hij voor de hostels zou betalen. De mogelijkheid dat hij voor dit alles zou moeten betalen zorgt er wel voor dat hij zijn uiterste best doet om alles op tijd af te krijgen.

 Er worden verschillende faciliteiten gebouwd. Zo wordt er gebouwd aan een nieuwe campus voor het College, en een campus voor studenten en de staf. De nieuwe College campus krijgt meerdere nieuwe klaslokalen, een nieuwe en grotere bibliotheek, kantoren voor de docenten, en een aula voor ontspanning en officiële gelegenheden. Tien hostels bieden ruimte aan 40 studenten en 6 leidinggevenden. Deze verblijven worden gebouwd in Katoto, ongeveer zeven kilometer van de campus. De campus zal ook een gebouw hebben voor maatschappelijk werk, met vijf kamers voor therapie. Dit gebouw zal onder andere gebruikt worden voor informatie verstrekking op het gebied van HIV en AIDS. Het is goed dat het Mental Health College meer mogelijkheden gaat bieden want nu wordt er door de regering niet veel aandacht aan besteed.

 De waarde van het project is geschat op € 2.700.000. Dit geld is opgehaald door de Orde in Ierland, Amerika en Nederland. De projecten in opbouw gaan ruimte bieden aan het opleiden van medische specialisten in de geestelijke gezondheidszorg: psychiatrie, klinische psychiatrie en maatschappelijk werk. Deze specialisten zijn hard nodig in ons land. Met psychologen, maatschappelijk werkers en psychiaters is de Order beter uitgerust en kan hierdoor betere hulp geven. Ook kan zij, samen met de regering, zich inzetten tegen de verspreiding van HIV en AIDS.

 De bouwprojecten die in maart worden afgerond lopen ruim twee maanden achter op schema. Gelukkig heeft de aannemer bouwlampen geïnstalleerd op het bouwterrein zodat de bouwvakkers ook in de avond door kunnen werken.

 Alsof de steeds maar uitgestelde opleverdatum niet genoeg is, kon ESCOM (de nationale energiemaatschappij) niet de juiste transformators voor de studentenverblijven leveren op 29 januari, de afgesproken datum. Ook al hadden we al zeven maanden geleden een rekening betaald van € 35.000 om dit te regelen. Deze problemen staan niet op zichzelf; het is vrij normaal dat nieuwe elektriciteitaansluitingen hier problemen opleveren. Er zit niets anders op dan te vertrouwen op het vermogen van de ESCOM manager in het noorden van Malawi om de juiste transformator te leveren en zorgen dat wij elektriciteit hebben. Natuurlijk voordat de studenten in februari komen! Ik word af en toe helemaal gek van al die onzekerheid en de niet nagekomen afspraken!

 Gelukkig kan ik ook een positieve draai geven aan mijn eerste blog. Wanneer de bouw van de projecten klaar is, hebben we nieuwe faciliteiten van een zeer hoge kwaliteit. Dit wordt een geweldige prestatie voor geestelijke gezondheidszorg in ons land, waar deze vorm van zorg nog vaak gezien wordt als een luxe. Ook helpen deze projecten mee aan de verandering en verbetering van de stad Mzuzu, die naar westerse standaard niets meer is dan een klein dorp met 200.000 inwoners.

 Op dit moment is het campus voor het grootste gedeelte klaar. De meeste gebouwen in het woongedeelte en de bibliotheek hebben een dak en de laatste eindjes worden in de hostels aan elkaar geknoopt. Gezien de ontwikkelingen is het realistischer om uit te gaan van mei 2010 voor de afronding van de projecten. Terrastone Malawi Limited- het bedrijf van de aannemer, heeft een goede reputatie in Malawi. We zijn dus benieuwd of alles dit keer inderdaad op tijd wordt opgeleverd.

Reacties